bobblejakke

Tenke seg til! No skal eg ikkje berre vere scenevakt på hulen, men jammen skal eg også vere i baren på kvarteret. Første dag på kvarteret var i går, og eg stortreivst! Eg blir nok å sjå fleire ettermiddagar og kveldar bak disken på kvarteret. Og om litt skal eg få ei omvising i dei nyoppussa lokala til kvarteret. Dei gamle lokala hadde plass til litt over 2000 personar fordelt over tre etasjar, og no er visst kapasiteten auka ein del til. Skal bli stilig å sjå.

Elles er det lenge sidan eg har vore så trøytt som eg er i dag! Er ikkje ofte notatane mine ser slik ut:

Min stakkars blogg har vorte sultefora den siste månaden. Ikkje noko nytt innlegg på fire veker. Skammelig! Så no må eg prøve å bøte på dette. Og det er ein del å bøte for, sidan eg no sit i Bergen og skriv, og ikkje som utmatta bakar på eit rom i Førde. Nei, no sit eg i kollektivet på Torget 1A. Eit kollektiv vi no har sørga for at har teke opp att arva etter dei vi tok over etter. Det er framleis ein plass folk frå Åsane kjem for å tyle i seg rusdrykk - og det er koselig som berre juling! Så er det ikkje berre teite dei som har knabba romma våre på Hylkje. Faktisk er ein del av dei svært så koselige, medan andre er veldig hestelinjete og ei er som om du hadde møtt Marianne for noko og tjue år sidan. Og ei la først an på meg, og då ho innsåg at det ikkje var mykje respons å hente, hang ho seg tak i ein noko utilpass Øystein.

Line og Ronny har laga instruksjonsbok i dansing, utan at nokon har fått vite om det!

Ja, og Øystein er då altså vår nye bebuar i kollektivet. Han tok over for Ragna, som måtte finne seg ein bupèl utan bilstøy og karaokebarar. Sjølv overlever eg at vi av og til blir ufrivillig publikum til 40-år gamle damer som syng ABBA utan å ha eit snev av songstemme. Då er det verre når Specsavers finn ut at dei skal pusse opp med motorsag, eller at NCC skal legge asfalt om natta. Men no er asfalten lagt og oppussinga er i byggefasen, ikkje nedsagingsfasen.

Markus er attende på gamle trakter, men no som røykande gjest.

Vi har etterkvart vorte rutinerte på festivitas her. Vi veit til og med kva vi skal bruke pantepengane på! No skal det gå til plakatpynt i gangane. Her har faktisk vore festivitas kvar helg, og det blir jo berre koseligare og koseligare. Mangla ei Gjertrud denne helga, men ho får komme sterkt tibake kommande helg og då sjå om ho ikkje får helse på nye åsane-folk.

Men det er ikkje berre festivitas. Eg driv jo med studiar, tru det eller ei. Programmerar java og skal sjå på om ikkje relativismen kan brukast til å forsvare ulike syn på menneskerettane. Og når eg ikkje driv med det, kan du ta turen til Hulen og sjå meg som scenevakt, eller til Kvarteret og sjå meg som fersk bartender. Kom innom, så skal eg kjøpe øl til tilsett-pris for deg!

Ein likbileigar i Hønefoss hadde sist laurdag sett seg fyre å reisa på laurdagstur saman med ein ven. Då karane ikkje var huga på å gå og heller ikkje vilde leggja ut pengar på bil, fenn dei på ei løysing på problemet som skulde føra til ei leid misstyding. Dei drog like godt av garde med likbilen som elles vilde ha stade ubrukt og til inga nytte heile helga.
Då dei var komne ut på landet ein stad sette dei bilen frå seg for å draga vidare til fots. No høvde deg seg so uheppe at ei kone låg hardt sjuk på ein gard like ved. Då grannane, som ikkje kjende til at ein likbil kan nyttast i slike høve, såg ein slik stå like ved garden der den sjuke kona var, tenkte dei straks at ho var død, og tok til å samle inn kransar og blomar. Misstydinga kom likevel snart opp, og etter som det vert fortalt skal grannane i det høve ha uttala ting som var lite passande just då, og som ikkje eignar seg til å gjeve att på trykk.
- Firda 1. august 1939.

Maling må vi også til med i huset. Dei som flytta ut hadde visst mala taket på rommet mitt. Det var lett å sjå, men ikkje fordi det var mala veldig bra... Og resten av huset har ikkje vore mala på lenge, og for lenge sidan var dei visst glade i rosa og ville i alle fall ikkje ha kvitt. Line er alt i gong, og er skamflink og har alt mala rommet sitt. Kanskje vi har ein vettug huseigar som vil sponse maling til oss, så lenge vi malar sjølv. Kanskje han også er så vettug at han pussar opp vårt heller slitte bad. Det skulle jo gjerast i fjor, det...

Livet som bakar er eit skummelt eit. Berre fordi alt av energi forsvinn i det eg kjem heim. Enten er det sykkelturen heim, eller så er det jobben. Trur mest på jobben som skuldig. Klart, jobben har sine goder med fri tilgong til bakarvarer og konditorar som til tider byr på kaker. Dei eg jobbar med er jo ein knakande hyggelig gjeng og løna er ikkje så ille heller. Men ein blir så lei! Den samme rutina kvar dag. Grovt sett er det: Lage vaniljekrem,frøbaguettar, havrerundstykker, grove rundstykker, fine rundstykker,ete frukost, lage maistriangel, bardolinos, frøbriks, foccacia, landbrød, winerstenger og –kransar, winerbrød, frukostrundstykker, bollestenger og –kransar, superskillingsbollar, sol-,skule- og skillingsbollar, pizzabotnar, frukostrundstykker, kakebotnar, ete lunsj, lage pizzabrød og tacopizzabrød, sette over frysevarer, rydde eit halvt tonn med mjøl, deig, frø og ost, skinke og tacokjøt frå golvet og runde av dagen med å hive på plass nokre pallar med mjølsekkar i 5-6 meter høge hylleseksjonar på lageret. Og dette på arbeidstida frå 05:00 til 12:00, men i dag vart det ein og ein halv time overtid. I morgon er det på jobb 04:00, og på laurdag 01:30.

Sommar er heldigvis så mykje meir enn maling av naust. Det er togtur til Hønefoss, uteliv i Hønefoss og ein Michael Jackson som dør så utestaden berre spelar konstant hans musikk, berre avbrote av Jonathan from Spotify. Det er roadtrip i liten golf med fin musikk. Det er Roskilde, Roskilde, og meir Roskilde. Og Roskilde er øl kvar dag, musikk, sol, urinstøv, men mest av alt folk eg trivest så godt med og eit høgdepunkt utan like i sommar. 
Det er Naustdal Dampbakeri med jobbing frå 05:00 eller frå 04:00, eller kanskje det er natt til laurdag og jobbing frå 01:30. Det er jobbing du veit så godt ville sløkt det meste av livsglede hadde ein halde på med det resten av arbeidslivet. Det er den første sommarferien eg gledar meg til skal bli ferdig.

Bloggen min er verkeleg ei samling av oppsummeringar, men no har eg faktisk fått meg planar. Både i sommarferien og etter den. Til helga blir det tur til både Sogndal og Balestrand. I Sogndal finn eg Patrick, og i Balestrand finn eg både Ragnhild og ei Ingrid på besøk. Kor fint er ikkje det? Og kor fint er det ikkje å kunne dra til Sogndal helga etter det igjen og møte fleire hylkjefolk?

Og UiB har funne ut at eg skal få studere kognitiv vitenskap til hausten. Gledar meg, men gledar meg meir til å flytte inn i Torget 1A. I rommet mitt med stygge gylden-grøne velursofaer og Lack frå ikea rundt om og ei Line, ei Ragna og ein Ronny rundt rommet mitt igjen. Eg tel dagar til eg kan flytte, 15 dagar igjen!

Med eit ferdigklatta naust, var det på tide å feire. Og det med den rare kombinasjonen fiskegrateng, med brownies til dessert. Ting gjekk ikkje heilt som planlagt...

Det fine kjøleskåpet vi har her på Sandane, likar visst ikkje kulde. Difor har det tydlegvis halde ein ikkje fullt så kjølig temperatur i svalskåpet som ein skulle ynskje. Potetene og gulrøtene sette i alle fall ikkje pris på det. Det vart fiskegrateng med dei einaste potetene i ok stand, det var to stykk. Gulrøtene gjorde seg godt som kompost, ikkje stort meir. Men det heile skulle i alle fall rundast av med god brownies. Det var i alle fall planen. 

Kjøkenutstyret her, er ei rar samling frå tre ulike kjøken. Noko som har resultert i ein stor mangel på ting som former og desiltermål, men knivar har vi større utval av enn dei fleste resturantar. I mangel på former av egna storleik, tok eg det beste eg fann. Full av optimisme vart det heile sett inn i omnen på 175 grader i 25 minutt. Etter desse minutta var det på tide å ete brownies! Men i forma var det ikkje brownies. Der var det ei røre som hadde heva til dobbel storleik. Og denne røra måtte til slutt steike i 65 minutt, før den vart ein fast substans. Ein substans som ikkje var små lave brownies, men ei høg kake.

Og trur du substansen var god?

Det var den! Som ein tjukk brownie, men litt luftig. Fyldig, tjukk, seig og klissete, men med eit hint av luft. Dette skal lagast igjen!

Av ein eller anna grunn, er det ofte når eg vurderar å legge meg, at eg finn ut at eit blogginnlegg ville vore på sin plass. Eller kanskje det er fordi eg no har vore innom bloggen du finne her. Eg trur eigentlig det, for den er så fin å lese på. Det var i alle fall den som til slutt fekk meg til å skrive. For eg har tenkt at bobblejakka trengte meir innhald. Men når ein jobbar på Glopperock, så blir det lett ikkje tid til mykje anna enn nett jobb. I alle fall ikkje når ein jobbar 12 timar på ein regnvåt fredag. Så får ein sove 5 timar, før ein jobbar 20 timar ein kjølig laurdag og natt til søndag.  Kanskje det var ting der som kunne gjort seg gjennom ei kameralinse. Det var der sikkert. Men eg såg ikkje på det, for eg bar heller på ein flight...eller hundre. Er slikt ein gjer som frivillig festivalarbeidar, som jobbar så hardt at pressesjefen blir imponert og vil ordne betaling.

Når Glopperock er nedrigga, guten er restituert og sola kikar fram. Då finn ein alltids eit naust å klatte maling på. Medan ein klattar, kan det vere det kjem ein bever og ser på. Den såg i alle fall meg, men stakk når eg ville sjå den. Den lagde berre sjuke lydar, og så snart eg snudde meg stakk den ned i grumsevatnet i båthamna. Men beverar er greie som har hale ein kan kjenne dei igjen på. Og no veit eg at beverar høyrest ut som skadeskotne sekkepiper med kols. Eller kanskje beveren eg møtte på hadde kols og var skadeskoten..?

Naustklatting ligg godt innanfor det eg velgjer å definere som kjedeleg. Festing med Patrick, derimot, er ikkje kjedeleg. 12 halvliterar kvar er eigentleg det ein treng for ein knakande kjekk kveld. Og gjester fekk vi òg. Hadde ikkje heilt venta det på Sandane, men her var jammen meg fleire som drakk, og Patrick kjente ei av dei. Ho kom i følgje med ein gammal kjenning frå festkollektivet og ein mr. X. Han har eit namn, men verken eg eller Patrick var i stand til å komme på det dagen der på. Og det var ein heller hard dagen der på. Lenge sidan sist den har vore så hard. Men sjeldan den har vore så bra òg. Oppskrifta på ein bra dagen der på, viste seg å vere speilegg m/ bacon, smågodt, rikeleg med cola, hamburger ut på kvelden og vikingdokumentar på youtube. No må senga sovast litt i, for naustet må klattast ferdig, huset må ryddast, tinga må pakkast og 05:00 på måndag må bakarassistent Bjarte på jobb.

(Og kven veit. Kanskje her dukkar opp nokre bilete når eg får summa meg til å legge dei ut.)

Hade har eg sagt, i 8 timar. Sånn er det når folkehøgskulen sender elevane heim og hentar inn kor som skal synge sommaren lang. Til hausten er det andre som må krangle med koret om gymsalen. Men når ein seier hade i 8 timar, mimrar åleine i bomba med våt augekrok og sit i sola og kjenner at alt er tomt, så er det godt å avslutte saman med gode vener i ein park som ikkje er narkispark. Nordnesparken heiter den parken. Der kan du nyte sol, øl, grillmat og musikk frå Rikke sin Ipod dock. Når sola har gått ned og vi alle er litt kalde, kan ein gå ned ein masse trapper. I botnen av trappene ligg USF Verftet. På fredag var verftet fylt av folk som ville høyre på Melody Club, og/eller folk som var ute etter god stemning. På fredag var der både Melody Club og god stemning. Så god stemning at ein stiv vestlending med dansesperre vart rive med. På fredagen var det faktisk veldig fint å danse litt.

Sånne som ein kan danse til på verftet.

Dans vart det etter kvart slutt på. Då kan ein dra til parken igjen for å finne skinnjakke lagt igjen av Siri. Då kan det også vere at ein finn ein Roman med vasspipe. Ikkje utenkelig! Daniel og Tom kan ein også finne. Og med Daniel og Tom kan ein gå til fotballpøben. Der er det fint, der, så lenge folk kjem seg inn. Rikke gjorde det tilslutt. Og gjekk igjen like etter. Vi gjekk alle like etter. Då vart det på ny sagt hade. Og før ein veit ordet av det, sit Bjarte og Siri utanfor bystasjonen og hutrar. Bjarte er kanskje så trøtt at han blir som Ragnhild, og får lette narkoleptiske an-/innfall. Siri blir i alle fall eit spørsmålsteikn når lydane eg lagar er ord som plutselig blir henta ut frå ei tankerekke i ein draum. Den tankerekka stemmer slettes ikkje med tankerekka for det som blir sagt før draumen set inn.

På bussen heim er det rart. Nattbussen, som alltid er fylt med Hylkjefolk, var no tom. Tom for folka eg har vorte så glad i. Tom for folka eg sa hade til i åtte timar. Tom.

Med utpakka flyttelass, er grilling i sola fint. Særlig når ein sit med kompisar ein ikkje har møtt på lenge og drikk pils. Kanskje planen er å ikkje bli full. Sånt er ikkje lett når ein får tilbod om øl, sprit, whisky og sherry. Grenser for kva ein drikk, men øl og litt sherry som dessert var godt. Då kan ein rave rundt og sjå på litt russ, og gå heim att med ein god kompis. Det var litt godt å komme heim, likevel. No gledar eg meg til eit 70-talstelt, fylt med varm øl, på eit jorde i Danmark med IOGT-flagg vaiande over seg og med Hylkjefolk rundt om. Ja, og det har vore 17. mai. Og Noreg vann MGP. Hurra.

Så er eit skuleår i ferd med å hamne i koffertar som trillar og bagar som må slepast. Men først skal litt ned i ein sekk som skal til Brekke med båt. Til Brekke skal heile skulen, faktisk. Og sove i rom utan rette vinklar.

Avklaringar er alltid godt, ikkje nødvendigvis lett, men alltid godt på eit vis. Kollektivet blir no med to kløverblad som bebuarar, og to kløverblad som stamgjester. Kanskje stamgjestene må reise litt langt, ettersom dei kan hamne i både Oslo og Trondheim, i tillegg til Bergen. Men stamgjester skal dei vere likevel. Og kanskje det er betre å vere stamgjester, enn fire blad for tett oppå kvarandre. Betre stamgjester kan ein i alle fall ikkje få. Og det er ingen eg heller vil halde kontakt med enn dei tre blada mine, og det er ingen eg heller vil bruke tid saman med enn dei tre blada mine. Og kontakt og tid vil det bli!

No blir det ei veke med to dagar båttur og etter det pakking, vasking og avreise. Rart å pakke ned eit heilt skuleår. Men så gledar meg også til å pakke ut neste år. Eg trur det blir eit fint år å pakke ut!

Flisespikkeri

Sola, den på himmelen og ikkje utanfor Stavanger, har vore mykje tilstades i det siste. Særlig forgje veke. Med sol på våre hovud, lokka brygga ved sjøen. Eit ord: Kos, to ord: betinga utvising. Vi skulle visst ikkje vere der nede med rusdrykk i handa eller i magen. Gjer vi det igjen, må vi heim ein tur - med eit studielån fritt for stipend. Kosen, den var fin den, så lenge den varte.

No var det på tide med eit blogginnlegg med litt Shlanka-tankar. Særlig når møre-trønderen, som drog til Irland, sender ei fjesbokmelding og ber om eit innlegg - og samtidig viser fram bloggen sin. Den finn du her.

Til systa mi si overrasking, og letting, var eg brun(are) då eg kom heim frå Sri Lanka. Ein fantastisk tur, eller snarare eit fantastisk opphald. Turen var vel mest sitjing på fly. Mykje sitjing på fly. 2 timar på fly frå Oslo til London Heathrow. Stor flyplass det. Så stor at ein brukar 10 minutt i buss frå terminal 3 til terminal 4 på flyplassen sine eigne motorvegar. Frå den terminalen er det over 10 timar på fly til Maldivene og 50 minutt til Sri Lanka der i frå. Maldivene har eg no vore to gongar på. To timar kvar gong.

I Negombo hadde eg ein hyggelig familie å bu hos. Berre ein snakka engelsk, nemlig Chalaka. Det er han som står til venstre. Han er like gammal som meg. Han hadde to brør. Ein yngre og ein eldre. Han eldste broren, han til høgre på biletet, hadde dei lengste neglene eg har sett på ein person, uavhengig av kjønn. Imponerande og ekkelt på samme tid. Godt gjort!
Yngste broren spelte cricket medan biletet vart teke. Han pleidde å stå på rommet mitt og sjå på at eg las bok. Eller sjå på at eg skreiv melding. Og alle i familien var oppe kl. 05:00. Hadde eg mulighet til å sove lenge ein dag (altså til åtte), men vakna litt før (kanskje fordi naboen skrudde på bønnerop på radioen med eit lydnivå som sikkert kunne registrerast på seismografar i Kina), men ville sove meir måtte eg late som eg sov. For kvar gong dei gjekk forbi rommet mitt kikka dei inn. Såg dei at eg var vaken, vart eg servert te og måtte då stå opp for å drikke den.
Faren i familien var ein tidlegare offiser i hæren. No jobba han på ein bensinstasjon i Leeds i England. Chalaka vil også til England. Der vil han gå på universitet i London.

Familien min hadde eigen tuk-tuk. Det er slike motoriserte variantar av rikshawar. Det var mykje slike i trafikkbildet på Sri Lanka. Dei fresa rundt som illsinte kvepsar, men dei villaste var bussjåførane. Eg trudde det var gamle bussar som brumma rundt, men det var visst berre bussdesignen som ikkje har endra seg på 30 år. Og dei bussane, dei har vill akselerasjon. Store motarar som durar lik amerikanske sportsbilar (altså 8-sylindra bensinmotorar), men med ganske mykje større utslepp. Ein buss greidde å mørklegge ein heil bakketopp med eksos. Den vart vi køyrande bak på ein av turane med Wasantha, den lokale forut-leiaren, og familen til Rikke og Silje. I tillegg til turar var vi i barnehagar og i ein barneskule på dukk-opp-her-er-vi-sjå-på-oss-besøk. Og på ungdomsenteret vi har samla inn pengar til, var dei opptekne med øvingar. Litt dårleg tidspunkt for både oss og dei. Men fint hadde vi det lell!

Etter to veker hos familien min drog vi til Nuwara Eliya for å vere turistar, heile klassa. Det får det forteljast om ein annan dag. No er det tid for tannpuss. I morgon er det pakking av sekk, roadtrip opp i Naustedalen og skitur til hytta. Der ventar mor, far, syste, tante, onkel og tre søskenbarn. Lurer på om det er meg eller Risk-spelet i sekken min dei ventar mest på.

Helga er igjen omme og eg har igjen vore ute og hatt eit visst inntak av rusdrykk.  På veg inn til byen og hulen tok det lang tid før bussen kom. Alt for lang tid fann vi ut. Så haiking måtte vere løysinga, og det var den. Alt første bilen som kom burnande forbi stoppa. Vi var sju og der var fire seter i bilen, men det var ikkje noko hinder! "Om det blir oppdaget får dere betale boten." "Vi betalar bota", sa all i kor! Men i det vi stuar 7 inn på 4, kjem bussen vi hadde venta på. Så sjølv med berre 5 på 4 dura bilen avgårde. Igjen stod Eirin og Eli. På dei vart det buss, på oss 5 vart det ein haiketur med mykje blits. Så mykje at vi tilslutt fekk beskjeden: "Nå passerer vi en sivil politibil, så ikke ta bilder!"

Vi var på McDonalds og åt pommes frites medan dei to bussarane køyrte buss. Når dei var framme spankulerte vi opp til hulen. Spankuleringa tok oss fordi stud-folka. Dei vart litt overraska av å bli møtt av sju jenter. Særlig når dei springe mot dei med skrik og skrål. Eg var motvekta og verken skreik eller sprang. Dei sju jentene måtte konstantere at dei ikkje greidde å overtale stud-folka til å bli med på hulen. Der, altså på hulen, var dei fleste inne, men Eli og Gjert var ute og snikksnakka. Der møte dei på Ronny og sa seg villige til å vente i køa saman med han. På hulen var det mykje folk den kvelden. Sjølv med Eli sine forsøk på å snike han inn, vart dei ståande der ei stund. Men dei kom inn att - tilslutt! Slutten på kvelden var kebab og ein fin-fin busstur.

"Svimmelhet, kvalme, brekninger, diare, magesmerter, balanseforstyrrelser, hodepine, søvnighet og søvnforstyrrelser.

Mindre vanlige bivirkninger som kan forekomme er:

Forandringer i blod, blodtrykk og hjertefrekvens, rødme, besvimelse, utslett, utvidelse av blodårene i huden, elveblest, kløe, håravfall, muskelsvakhet, muskelkramper, muskel- og leddsmerter, stikninger og dovenhetsfølelse i huden, skjelving, kramper, uro, nedstemthet, rastløshet, angst, glemsomhet, sinnsforvirring, hallusinasjoner, aggresjon, psykotiske og paranoide reaksjoner, synsforstyrrelser, øresus, kraftløshet, tretthet, tap av appetitt, ulystfølelse, feber og frysninger. Forstyrrelser i hjertets ledningssystem (atrioventrikulært blokk), hjerneskade, alvorlig hudutslett/hudforandringer (Stevens-Johnsons syndrom, erythema multiforme), forbigående økning i leverenzymverdier. Det har vært sjeldne rapporter om selvmordstanker, men en årsakssammenheng med legemidlet er ikke bekreftet."
Og for å sørge for at eg skal ha størst mogeleg sjanse for å få nokre av bivirkningane, verkar stoffet slik:
"Ved behandling av akutt malaria kan det være vanskelig å skille mellom bivirkninger og sykdommens symptomer. Pga. at det tar lang tid før Lariam skilles ut av kroppen, kan bivirkninger oppstå flere uker etter at behandlingen er avsluttet."
Enkelte kjelder opplyser at så mykje som 20% får ei eller fleire av biverknadane. Om du brukar stoffet til behandling av malaria, ikkje berre skydd mot det, skal du knekke i deg så mykje som 1,5 gram om dagen av verkemiddelet. Så med ei halveringstid på 14-28 dagar tek det si tid å få det ut av kroppen. Her står òg intruksar om kva du skal gjere om du får brekningar under behandling av malaria:
"Hvis du kaster opp innen 30 minutter etter at du har tatt dosen, skal du ta ytterligere en full dose (max 1500 mg). Hvis du kaster opp mellom 30-60 minutter etter dosering, skal du ta halve dosen på nytt."
Her er det inga kjære mor! Berre brekningar! Nesten om eg får assosiasjonar til reklamen for hårvatnet grøff på Flåklypa Grand Prix. "Bruk Grøff! Hårvannet med silovann og kaustisk soda!" Medan du ser han dra ut tjafsar frå håret sitt. Men eg skal ikkje bruke Grøff. Neida, eg skal berre bruke Lariam!

Marsipangrisar er fine greier. Ikkje berre er det godt, men om det står ein på nattbordet får det ein også til å tenkje på blogginnlegg om å ligge i senga og ete marsipan. Som det første innlegget i denne bloggen. Med slike tankar blir det lett eit nytt innlegg. Denne gongen utan å ete marsipan. Det kjem snart endå eit innlegg óg. Det innlegget skal etter planen vere skrive med alkoholsnurr på citybox. Det er berre å glede seg.

Feil har eg sett mykje på i det siste. Slike feil som folk gjer og andre kan le av. Slike ein finn på www.failblog.org. Slike som det heimelaga bestemor-syltetøyet frå familen si fruktkorg. Ser bestemor di ut som eit svart bringebær, så veit du kva du skal gjere.

No som Hylkje er tilbake til normalen, og eg er tilbake til hylkjenormalen, har eg byrja på eit hardare treningsprogram for lattermusklane. I ferien var det til tider lite trening. Det har vore fin trening, og det har vore til ymse. Det er ikkje ende på orda som kan plasserast framfor fitte. Og Gjert som berre ville vere hyggelig med klemmef... Vi andre trente berre musklar då ho kom med forslaget.

Trøttsnurren min har slutta å snurre med skrivemuskelen, så no får det komme meir når det er alkoholsnurren som tek over. Men som om det ikkje er nok snurrar, så har eg endå ein snurr. Ein slik som er av følelsar. No snurrar den fint og raudt.

Plutselig var det jul her i bobla på Hylkje. No trillar tonar frå "Tre nøtter til askepott" ut av høgtalarane på dataen min. Dataen som vi i det siste har sett Narnia på, inne på Line sitt rom. Det samme rommet eg, Eli, Line, Gjertrud og Ragnhild sov på i natt. Eli og Gjerturd i Siri si seng, eg på golvet og Line og Ragnhild i Line si seng. Kakao laga vi og. Og etterlot oss eit tjukt lag av brent snerk i botnen på panna vi laga kakaoen i. Så Daniel måtte koke pølser til Tom i ei panne eg måtte hente frå internat 3. Daniel har forresten vorte kontakta av ymse media i det siste, etter eit bilete i Bergens Tidene. Med nissedrakt på, og sigarett i handa, yttra han: "Jeg sprer julestemning." Så no har vestlandsrevyen vore innom, og Daniel vart intervjua på ettermiddagssendinga til NRK Hordaland. Men fyrst drakk han og Tom seg godt berusa på eit toalett i NRK-bygget. Hopp 15 minutt ut i dette klippet, så kan du høyre noko underhaldande: www1.nrk.no/nett-tv/klipp/443783.

For rundt tre timar sidan dansa eg litt og song så fint eg kunne, og resten av folka på internat fire song finare, men dansa heller lite. Saman song, og dansa, vi for Eli, som i dag blir 19 år. "Hurra for deg", song vi. Og ho fekk ein trønderjulebrus og tre nissesjokoladar. I løpet av dagen trur eg nok ho får endå litt fleire gåver, vel fortent.

På fredag drar eg avgårde til Førde igjen. Godt blir det, men eg trur og det blir godt å komme tilbake til bobla på Hylkje etter nyttår. Det blir rart å reise heim til folk eg saknar, og samtidig reise frå folk eg kjem til å sakne. Rart, men samtidig på ein måte fint. Rar-fint. Nokre blir sakna kanskje litt meir enn andre, som dei som sov i senga til Siri og Line i natt. Dulk, og snart god jul.